NatuurijsZweden - Blog

NatuurijsZweden - Blog

Nederlands toeren in Zweden

ReisverslagenPosted by Wichert van Engelen Sun, January 15, 2017 21:39

Vandaag wat later op. Mijn Zweedse schaatsmaten willen een beetje uitslapen en ik vind dat helemaal niet erg ;-)

Het is stralend weer als ik opsta, maar een uurtje later dwarrelt er sneeuw naar beneden.
De boom voor het raam ziet er opeens heel anders uit.

Gezien de kou gisteren en de -13 ´s ochtends om 9 uur, pak ik het vandaag nog steviger aan: vier lagen op de banen, 7 lagen op mijn lijf. Gelukkig blijkt in de loop van de dag dat dit ruim voldoende is. Als mijn schaatsmaten het later op de ag op een rijden zetten, is het zelfs flink warm.

Vandaag beginnen we op Edsken, zo´n 20 km naar het Oosten. De weg er naartoe is typisch Zweeds: dennenbos, dennenbos en nog meer dennenbos met langs de weg een hek om de rendieren te verhinderen over te steken. En dat terwijl Thomas trots meldt dat zijn auto gloednieuw is en niet alleen verwarmde stoelen (lekker!) en een verwarmd stuur heeft, maar ook automatische rendier-detectie. Als de auto – die daarop getraind is – een rendier langs de kant van de weg ziet, begint ie automatisch te remmen. Thomas geeft wel toe dat het waarschijnlijk niet zal werken voor een wolf (die hij een paar jaar terug op ditzelfde traject bijna onder zijn auto kreeg).

Bij Edsken is het centrale opstappunt het kampeerterrein. Zomers een grote groene ligweide, nu een hotspot voor schaatsers. Ook hier loopt, schaatst en langlauft iedereen door elkaar heen.

De schaatstocht blijkt na de eerste afslag een enkele weg te zijn. De ijsvereniging (twee vrijwilligers die naast het meer wonen), hebben een route over drie meren aangelegd. Tussendoor moet je telkens klunen.

Het ijs van Edsken heeft minder scheuren dan het ijs van Runn. Waarschijnlijk omdat er tamelijk veel grijs ijs tussen zit. Wel zijn er flink wat stukken met aangevroren sneeuw, en omdat het op weg hier naartoe eventjes sneeuwde, zijn die niet zo goed te zien. Het lijkt bijna op het toeren in Nederland: afgeragt ijs, tamelijk smalle baan en alsmaar rechtuit. Doordat ik tijdens het rijden mijn aandacht verdeel over ijs en camera, zijn de gevolgen tot twee keer toe merkbaar: recht voorover omdat de klapschaats blijft steken in een aangevroren sneeuwprop. Ben ik blij dat ik stevige knie-pads heb: geen centje pijn. Alleen de laatste klap komt wat hard aan op mijn hand: het tikken gaat iets minder soepel vanavond ;-)

Als we terugkomen bij het startpunt, blijkt de ronde van 3 km van goed ijs. We rijden een paar rondjes. Al snel komt de kenmerkende Dala Active Skaters stijl naar voren: schaatsen is geen toeren, schaatsen is racen. Gelukkig heb ik mijn camera´s weggedaan, ben ik ondertussen wel gewend aan het natuurijs en heb ik mijn snelle baanschaatsen aan. Toch vraag ik mij aan het einde van de derde ronde (als ik de heren toch echt heb moeten lossen) waarom er niet meer marathonschaatsers uit Zweden komen.

Als we afstappen zie ik waarvoor al die picknickplekken langs het ijs zijn: worstjes grillen boven een kampvuur. De Zweden zijn er echt gek op.


Na de rit op Edsken rijden we op de terugweg even langs Vika. Daar is de gemeenschap vanaf afgelopen seizoen zeer actief geworden. De baan wordt vaak en breed geveegd. Ook nu blijkt de sneeuw van vanochtend al weggehaald te zijn.

Daarna rijden we even door om te gaan kijken bij de brug die over de verbinding tussen Runn en Vika gaat. Er zijn plannen om de geveegde banen op de beide meren met elkaar te verbinden. Maar dan moet je wel onder de brug door kunnen schaatsen. Bij aankomst is direct zichtbaar dat schaatsen niet snel zal lukken: nu al, in het begin van het seizoen, kruit het ijs stevig naar boven. Dit zal altijd een zwak punt blijven. Maar er is een stukje land onder de brug aanwezig, dus enkele planken volstaan om een mooie kluunplek te maken. Thomas gaat het bespreken met de Runn-Is organisatie.

Als Thomas me afzet bij het hostel, valt me opnieuw op hoe fraai het uitzicht eigenlijk is. Niet spectaculair (het hostel staat immer in een buitenwijk), maar wel mooi rustig, prachtige sneeuwvelden en tussen de huizen door zicht op het meer en de baan.

Ik besluit nog even een stukje op Runn te gaan doen, voordat het donker wordt. Ook op de 500 meter die ik daarvoor moet lopen, is het uitzicht langs de weg prachtig.

Op het ijs is het alweer flink afgekoeld, maar de rode zonsondergang maakt het frisse rondje tot een waar genot. Een mooie afsluiting van de zondag.