NatuurijsZweden - Blog

NatuurijsZweden - Blog

Oude mannen

ReisverslagenPosted by Wichert van Engelen Sun, January 01, 2017 20:36

Zaterdagmiddag rond vijf uur. Pijn in de voeten, stram in de rug en heeeeel even de ogen dicht. Ik slaap bijna een uur. En dan is dit nog maar de tweede schaatsdag!

Hoe is het zover gekomen?

Het schaatsen in Zweden laat zich dit jaar in een paar woorden samenvatten: sneeuw en scheuren. We begonnen vandaag met frisse moed. Om iets over zeven uit de veren, acht uur ontbijt en negen uur op het ijs. Weinig wind, een heerlijke min 4 graden. Wel een beetje grauw en duidelijk sneeuw in de lucht. We hadden om 10.00 uur met Thomas afgesproken, dus we reden nog even een klein rondje. Tevens voor ons allebei bedoeld om de (veranderde) afstelling van de schaatsen nog even te toetsen. Op de blauwe baan (het 5.5 km rondje direct hier bij het opstappunt) was al een wedstrijd van de Zweedse posterijen bezig. We zagen twee mannen van de Falun-schaatsploeg voorbij rijden, dus we gingen er vrolijk achteraan. Dat bleek tegen te vallen. Na een heel rondje hadden we ze nog niet ingehaald. Zij gingen echter niet verder dan dat ene rondje, dus we hebben nog even prettig bijgekletst. Om 10 uur kwam Thomas met spiksplinternieuwe flitsend rood/zwarte schaatsen. Een soort Maples, maar dan van Chinese makelij. Dit was de eerste keer dat hij ze ging gebruiken. We waren benieuwd. Ik had ondertussen mijn schaatsen weer terug op de oude positie gezet en kon nu weer een beetje vooruit op het soms wel erg hobbelige ijs.



Een retourtje Storsund met zijn drieën. Het rijdt vlot weg. Zowaar een beetje tegenwind, maar omdat de baanvegers de gehele baan naar Storsund goed hadden geveegd, kun je de scheuren zien en kom ik beter in mijn slag. Het is familiedag op het ijs maar daar is richting Storsund nog niet zo heel veel van te merken, behalve dat er nu zowaar wat mensen op het ijs zijn. In Storsund heeft men nu echter wel een tijdelijke koek-en-zopie met echt goede koffie.
Daarna op weg naar het kleine meertje voorbij Storsund. Eerst een kleine geveegd kluun-baantje af dat deels uit dubbelijs bestaat. Het heeft niet zo hard gevroren vannacht, dus het dubbelijs bestaat echt uit ijs, water en dan weer (dun) ijs. Voorzichtig langs de kant manoeuvrerend lukt het net. Van het grote Runn-meer naar het Ornas-meertje moet je even over een landtong klunen. Omdat er een dik pak sneeuw ligt, kan dat gemakkelijk, ook als je geen beschermers bij je hebt. Thomas aarzelt nog even met zijn nieuwe schaatsen, maar ziet ons echt in de sneeuw lopen, en niet op de bosgrond. Aan de andere kant slecht geveegd ijs, maar wel bijna geheel zonder scheuren. Een dun laagje sneeuw valt eenvoudig door heen te schaatsen. Eindelijk kan ik weer eens een beetje mijn luie, lange slagen gebruiken. Echt heerlijk schaatsen.

Terug in Storsund komt Thomas een schaatsmaat tegen. De terugweg naar Falun gaat vervolgens in een flitsend tempo. Dit keer de 10.5 km in 25 minuten. Dat is bijna 10 minuten sneller dan onze eerste tijd. Blijft natuurlijk dat het betekent dat we een marathon (die voor morgen op het programma staat) net in 2 uur kunnen afleggen (waar de snelsten er zo’n drie kwartier korter over doen ;-).
Bij de Framby Udde maken we kennis met een van de schaatsers van de Dala Active Skaters. Een jongeman die voor sportleraar studeert en pas twee weken geleden begonnen is met schaatsen op noren. We besluiten buiten de eilanden om (de rode baan) naar Storsund te rijden. Ondertussen blijkt dat de familiedagen op Runn echt aanslaan. Het is veel drukker op het ijs dan vorig jaar. Nog steeds aantallen mensen waarvan in Nederland iedereen zou zeggen dat het doodstil is, maar hier is het gezellig. Ook de plaatselijke motorclub heeft een plekje op de familie-ijs-dagen gevonden. We komen langs een 400 meter baan waar motoren met spikes onvoorstelbaar hard tegen elkaar racen. Ook de rode baan heeft op een paar plekken last van dubbelijs. Maar ondanks de lichte tegenwind en een zachte sneeuwval, afgewisseld met een week zonnetje en soms allebei tegelijk, komen we tamelijk snel in Storsund aan.

Daar wagen we ons aan een fraai Zweeds koek-en-zopie-gerecht: een vreselijk eng uitziende gebakken plak leverworst tussen twee geroosterde boterhammen verpakt in een koffiefilterzakje.


De laatste rit terug naar de Framby Udde gaat het tempo er flink in. Ik moet afhaken. Een beetje last van mijn heupen (dus ik gebruik teveel spierkracht en te weinig valbeweging tijdens de korte slagen) en door de lichte sneeuwval zijn de scheuren moeilijker te zien. Voor mij een stuk rechtop schaatsen. Waarbij ik wel eens goed naar de nog steeds weergaloze natuur kan kijken, en her en der wat kan filmen. (Later hoorde ik dat Storsund -> Framby Udde ook in 22 minuten kan! )

Het is nog niet zo laat (iets na drieën) maar we hebben nog niet echt gelunched. We besluiten om de dag af te ronden. Voor onze voeten en ruggen zijn de 70 km van vandaag wel mooi. Er moet nog iets overblijven voor morgen. In de Framby Udde praten we nog wat na met Thomas, die tevreden is met zijn eerste tocht op zijn Chinese schaatsen. Hij is wat teleurgesteld dat we niet na de ‘lunch’ nog een eindje willen schaatsen. Hij is een van de eerste Zweden die helemaal is afgestapt van het racen op schaatsen en liever lange afstanden rijdt . Hij vindt het een soort Zen-meditatie. Wij gaan daar helemaal in mee. (Het klinkt in ieder geval een stuk beter dan dat je het moordende tempo van die Falun-jongens gewoon niet bij kunt houden ;-)

Terwijl ik dit blog schrijf, wordt het eten gekookt: soep en pasta. De hosteleigenares regelt voor ons een huurwagen voor woensdag om vlak bij Mora te kunnen gaan schaatsen. Daar is een baan van 30 km geveegd op het meer Orsa.

Een grote groep Zweedse dames van diverse leeftijd had een cateraar voor eten laten zorgen. Veel eten. Dus terwijl wij van de heerlijke pasta zitten te genieten, worden de garnalen en de hamrolletjes bij onze tafel aangevoerd. Na het eten worden we ook nog eens getrakteerd op overheerlijke taart.

Morgen rijden we de Ornäsrännet: een marathon die geen wedstrijd mag heten, maar het stiekem toch een beetje is.
Lees er meer over in de volgende blog.