NatuurijsZweden - Blog

NatuurijsZweden - Blog

Zen en de kunst van het schaatsen

Schaatsen op natuurijsPosted by Wichert van Engelen Sat, March 04, 2017 22:57

Gisteravond laat werden we gebeld door Christian (de Runn-fotograaf). Hij reageerde op ons sms-je dat meedoen aan zijn zaterdagochtendtoer ons geen goed idee leek, gezien de slechte staat van het ijs: “Natuurlijk doen jullie mee!”
Hij had een oplossing: vandaag (zaterdag) hield de gemeenschap Vika een speciale ijsdag. De baan was goed geveegd. Kortom: de toer werd verplaatst naar Vika en we werden ‘s ochtends vroeg voor de deur van het hostel opgehaald.

Een goed plan. Vol verwachting reden we door een stevige sneeuwbui naar Vika: hadden de sneeuwvegers vanochtend nog de baan bijgewerkt?

Vika is een schilderachtig gehucht ten Oosten van Falun, aan de andere kant van het meer Runn. Een grote witte kerk, een winkel annex café, een paar woningen en een aantal jaloersmakende (vakantie-) woningen aan het meer. Een kleine, maar zeer actieve gemeenschap met een eigen website (www.vika.se) en een goede veegploeg.

De sneeuw valt bij aankomst met zulke hoeveelheden naar beneden, dat er bijna niet tegenop te vegen is. Gelukkig is het ijs goed, dus er valt lekker te schaatsen.
Halverwege de cirkelvormige baan begint de aftakking naar Vika Strand. Een mooie track, maar wel besneeuwd. 5 tot 10 cm. Het ijs eronder is totaal niet te zien.

We gaan ervoor en schaatsen door de hevig vallende sneeuw naar Vika Strand. Weinig scheuren in het ijs, maar wel overal dubbel-is met luchtbellen. Als je er echt in trapt, blijft je schaats goed steken.
De heenweg gaat moeizaam: we rijden voorzichtig en turen steeds naar het ijs. Maar hoe goed we ook turen, de luchtbellen zijn niet te zien. Een enkele buiteling zit er dan ook wel in.

Op het keerpunt van Vika Strand besluiten we het anders aan te pakken. We kijken niet meer naar het ijs. Het heeft toch geen zin.

Het ijs voelen is het credo. Blind schaatsen. Lekker tempo, glijden, gewicht verplaatsen, het ijs voelen en waar nodig bijsturen.

We maken grapjes over de Force, over Zen, over het gesprek met het ijs. Maar we rijden wél soepel het hele stuk terug. Heerlijk. Wat kan schaatsen toch een geweldige sport zijn.

En eigenlijk laat de hele dag vandaag zich samenvatten met het begrip Zen. Het is de hele dag blijven sneeuwen. Soms een beetje mot, maar meestal met bakken tegelijk. Zowel op Vika als op Runn konden de veegploegen het niet aan. Ook al tonen de vegers trots hun quads waarmee ze met 70 km per uur sneeuw kunnen vegen, de baan blijft ondersneeuwen.

‘s Middags gaan we nog even naar de gele baan op Runn. Die is de hele dag niet geveegd vanwege het dunne over-is. We rijden letterlijk dóór de sneeuw. Overal is het stralend wit. We rijden over ijs dat we kennen, maar waar na de sneeuwval nog niemand heeft gereden. Binnen de baan, buiten de baan.

We maken diepe sporen. We voelen het ijs.

We genieten.