NatuurijsZweden - Blog

NatuurijsZweden - Blog

Luchtig ijs

Schaatsen op natuurijsPosted by Wichert van Engelen Fri, March 03, 2017 19:28

De vlucht naar Zweden was weinig spannend. Beetje lezen, praten met de andere schaatsers in het vliegtuig en af en toe naar buiten kijken: een prachtig rondregenboog-effect van de weerkaatsing van het vliegtuig zelf.

Vlak boven Stockholm werd het wat minder: er ligt helemaal geen sneeuw. Is het wel winter genoeg? Sneeuw is weliswaar slecht voor het ijs, maar het maakt het buitenzijn wel een stuk mooier.

We zijn vlot in the hotel, kleden ons snel om en staan direct daarna op het ijs. Maar dat wordt eigenlijk niks. Water op het ijs is niet zo’n probleem. Maar er vormt zich een laagje ijs op het water. Niet alleen blijft je ijzer er achter steken en krijg je echt natte voeten (het water komt tot ruim boven onze tenen), door er doorheen te schaatsen vernietig je de ijsvloer voor allen na ons.

We stoppen er snel mee, en lopen op onze langlauf-schoenen naar het centrale koffiepunt. Lekker in het zonnetje op het terras zitten is ook geen slechte besteding van de middag.

We spreken veel Nederlandse schaatsers: sommigen zijn er al enkele dagen en vanaf dinsdag kan er niet meer geschaatst worden door de dooi. Iedereen snakt naar schaatsbaar ijs. We hopen allemaal op stevige nachtvorst, zodat het laagje water tussen de twee ijslagen vastvriest. Ik schat dat -5 gedurende de nacht voldoende moet zijn.

Als we teruglopen naar het hostel, voelt het al een stuk kouder aan. De sneeuw begint weer te knerspen, de nattigheid neemt af. We denken dat het ondertussen weer (licht) vriest. Als we om vijf uur bij het hostel binnen op de thermometer kijken, wijst die een onthutsende 5.4 graden aan. Dat zal wel een andere temperatuur dan op het ijs zijn, maar of het vannacht koud genoeg wordt?

We ontbijten rustig, maar het begint te tintelen als één van de gasten meldt dat zijn vrouw en dochter al een uur weg zijn (om te schaatsen) en nog niet terug zijn gekomen. Dat klinkt alsof er geschaatst kan worden.

We pakken snel onze spullen en vertrekken naar het ijs. Onderweg zien we her en der schaatsers. Het lijkt erop dat ze soepel over het ijs gaan. Maar net als we willen onderbinden, stapt een oudere Zweed van het ijs: het is niks. Teveel over-Is. Hij komt wel een andere keer terug.

Hmm, wie moeten we geloven? We gaan het uitproberen. Al snel blijkt dat het vooral luchtig ijs is waarmee we problemen hebben: dubbel-is, niet met water ertussen, maar lucht. Dat houdt geen enkele lag ijs: je trapt er doorheen en loopt een gerede kans om te vallen. Daar waar er nog water tussen de ijslagen in zit, is het ijs meestal dik genoeg.

Wel moeten we op enkele stukken buiten de baan gaan schaatsen, omdat daar het dubbel-is minder breekbaar is dan op de baan. Als we de baan zelf stuk rijden is dat niet alleen vervelend voor iedereen die na ons komt, maar we hebben er morgen ook last van.

Vooral de gele baan is prachtig ijs. Helaas op grote stukken nog een beetje dun (zodat we er naast schaatsen), maar als het vannacht een beetje vriest, kunnen we daar morgen goed overheen.

De hele dag valt er een beetje sneeuw. Prachtig om doorheen te schaatsen, en de hele omgeving wordt sprookjesachtig. Dat is helemaal zo als we een donkere gedaante over het ijs zien lopen. Een vos, een hond, een wolf? We treffen even later de afdrukken aan. Maar we weten het eigenlijk nog steeds niet. Een foto die we naar onze thuisbasis app-en, zal vanavond uitsluitsel moeten bieden.

Ondertussen maken we niet veel later zelf een mooie afdruk. Met veel kunst- en vliegwerk blijft Niels net aan op de been nadat zijn schaats in het ijs was blijven steken.


We stappen niet te laat van het ijs: moe van de evenwichtskunsten, tevreden met het heerlijke schaatsen.