NatuurijsZweden - Blog

NatuurijsZweden - Blog

Runn – Vika – Runn

ReisverslagenPosted by Wichert van Engelen Mon, January 16, 2017 19:35

De vlucht terug naar Amsterdam heb ik in de avond gepland. Zelfs als ik flink speling neem voor de treinreis naar Arlanda, het vliegveld van Stockholm, hou ik´s ochtend een aantal uur over om nog wat te schaatsen.

Het weer ontwikkeld zich omgekeerd aan gisteren: bij het opstaan bewolkt met sneeuw in de lucht, maar na een uurtje trekt het open en wordt het stralend. Met een temperatuur iets onder nul is het uitgelezen weer. De drijvers van de pieren van de jachthaven staan te glimmen in de zon.

Op weg naar het ijs bedenkt ik me dat ik Zweden onrecht aandoe door te zeggen dat ze er alleen maar dennenbos hebben. Grif toe, ze hebben wel erg veel dennenbomen, maar berken zie je ook overal. Met wat rijp erop zijn dat mooie, welhaast fijnbesnaarde, bomen.

Vanochtend vroeg is Runn-Is begonnen met het borstelen van het ijs.

Dat is echt een verbetering. Je ziet de scheuren beter, waardoor je beter in je slag kunt komen.
Het lijkt mij een koud werkje, waarbij je gewend moet zijn aan sneeuw, sneeuw en nog meer sneeuw op alle mogelijke plekken van je apparaten.

Even later zie ik drie vrijwilligers met verschillend uitgevoerde borstelmachines over het ijs gaan. Op die manier hebben ze de 5.5 km baan snel weer helemaal schoon.
Er is ondertussen ook een zijtakje gemaakt naar een woonwijk van Falun. Iets minder breed, maar een verlenging van de baan met bijna een kilometer.

Aan het einde van de ochtend maak ik (opnieuw) kennis met een van de voordelen voor hen die in Zweden wonen en werken: de flexibele werktijden en dan vooral de extended lunch. Het kan niet bij ieders werk, maar Christian (de fotograaf) lukt het regelmatig om een lunchpauze van anderhalf uur te nemen en dan te gaan schaatsen.
Vandaag pikt Christian me op bij het ijs en rijden we naar Vika om het ijs daar uit te proberen. Onderweg stapt Anna in; musicus en zangeres van de snel beroemder wordende Zweedse band Good Harvest (met vorige week nog een optreden in Groningen), maar met dit mooie weer altijd in voor een stukje schaatsen.

Ook de weg naar Vika (20 km ZO van Falun) kenmerkt zich door dennen en wat berken.

Vika zelf is een klein kerkdorp met in het midden, op een heuvel, een grote kerk met een losstaande toren.

Vika is niet een arm dorp. Er staan luxe huizen langs het water. Zo´n rood huis vlaak onder de kerk met een eigen steiger en aansluitingsbaantje: ziet er bepaald niet slecht uit.

Naast de rijke huizen in het dorpje, zijn er een paar clusters van recreatie- / weekend huisjes langs het water. In het midden van de geveegde baan is een grote picknickplaats op een eilandje (ook weer met aansluitingsbaantje). Een gewilde lunchplek ook in de zomer.

De opstapplek ligt midden in het dorp, idyllisch bij een klein stroompje (nu stilstaand, met een betrouwbare laag ijs). Ook hier is het rustig. Ik tel vijf auto´s, en op het ijs zie je een enkeling schaatsen. Ook twee andere vrienden van Christian zijn komen lunchschaatsen, zodat we een groepje van 5 hebben.
Foto: Christian Andersson

De baan is van goede kwaliteit. Zeer weinig scheuren. Alleen een stuk van 300 meter vastgevroren sneeuwijs. Een dagje dooi zou dit ijs helemaal geweldig maken.

De route bestaat uit een kleine ring en een grotere ring van ruim 3 km. Halverwege de grote ring is een enkele baan naar het einde van het langwerpige meer geveegd. Van de veger die bezig is aan deze baan horen we dat het ijs op dit 7 km lange stuk niet erg goed is. Ook hier veel vastgevroren sneeuw. De ijsmeesters proberen het ijs te schaven, maar het zal nog wel enkele dagen (of een dagje dooi) duren voordat ook deze baan goed berijdbaar is. (lichtblauw is het slechte stuk)

Tijdens het tweede rondje tref ik opnieuw zo´n Zweeds cultuuritem. In Zweden duurt de winter lang. Maandenlang ligt er sneeuw en ijs. Het verklaart vele verschillen met Nederland. Van de treinen die ook van 50 cm sneeuw geen last lijken te hebben tot de autombilisten die niet snel scharen op een gladde weg. Van de hond uitlaten al schaatsend op het ijs tot schaatstraining op een ijsbaan in de stad in plaats van rijden op natuurijs.

Maar ook onderstaand tafereel: langlaufen (so wie so de belangrijkste sport in Zweden) met een slee achter je aan. Klinkt niet zo heel raar. Maar de baby die ik in de slee zag liggen slapen, deed me toch wel opkijken.

De lunchpauze was voor mij veelte snel voorbij, dus liet ik me afzetten bij de Hälsinggårdenbrygen. Nog een laatste rondje over Runn.

Onderweg kom ik een schaatser tegen met een drone onder zijn armen. Ik schiet hem aan waarbij blijkt dat ik me in het frans zal moeten redden (hmm, niet mijn sterkste kant). Met heel veel gebarentaal en een mengsel van engels en frans weet ik over te brengen dat ik graag een kopie van de gemaakte luchtopnames van Runn zou willen hebben. Dat is geen probleem. Mijn opdruk op mijn schaatsjackie (´NatuurijsZweden´ natuurlijk) wordt met een mobieltje gefotografeerd. Dat scheelt een zoektocht naar pen en papier om het mailadres op te schrijven.

Het laatste rondje over het heerlijke ijs met stralende zon betekent helaas het einde van deze schaatstrip.

Maar niet het einde van deze serie blogs. Onregelmatig zullen nog blogs verschijnen over het schaatsen in Zweden.

Tot de volgende blog!